Wakacyjne zagrożenia
Od roku 2006 w zasadzie nie mieliśmy dłuższego urlopu niż wyjazd dwutygodniowy. Zawsze było milion przeszkód, przez które rezygnowaliśmy z wyjazdu na dłuższe kilkutygodniowe wyprawy. W tym roku zaparliśmy się - nic nas ni wystraszy, groźba redukcji, debety na kontach, ataki konkurencji. Jedziemy na 100%. Pakujmy do plecaków aparaty cyfrowe, szczoteczki do zębów i jedziemy w świat.
Podróż przez Czechy, Austrię i Francję przebiegała absolutnie nadzwyczajnie. Kierowcy bardzo chętnie zabierają autostopowiczów, więc i nam powodziło się bardzo dobrze. Ogólnie cywilizowane, czyste kraje z dobrą infrastrukturą drogową. Marzenie autostopowicza. A na dodatek znakomite parkingi na autostradach, na których śmiało można było rozbić namiot i do woli się wyspać.
Po dotarciu do celu wybór sposobu poruszania się niestety odbił nam się mocną czkawką. Brak zwykłej ludzkiej przychylności, szereg wręcz złośliwości, z którymi przyszło nam się spotykać powodowały, że wakacyjna podróż zamieniła w prawdziwy koszmar. Przejechanie kolejnych kilometrów szło jak po grudzie. Bywały takie dni, że sterczeliśmy godzinami przy stosunkowo ruchliwej drodze w miejscu dogodnym do zatrzymania.
Ograniczony czas urlopu niestety nie pozwolił nam na odwiedzenie wszystkich tamtejszych zakamarków. Troszkę chodziliśmy na skalistą plaże, troszkę wspinaliśmy się po klifach, trochę próbowaliśmy potraw miejscowej kuchni. Niestety w trakcie jednej z wycieczek na skałki ktoś był uprzejmy ukraść nam cały plecaczek. Pal licho ręczniki, ale niestety przy okazji zginął też aparat Sony alpha 350 oraz walkmann Pentax. Trochę nam to skwasiło nastój i niestety spowodowało wydatki. Ostatni tydzień niestety cały czas padało, więc do domu wróciliśmy w nastrojach minorowych z poczuciem straconego urlopu.